مردم و خالی شدم ز اقرار و از انکار خود

آمدم با چشم گریان تا ببیند چشم من

چشمه های سلسبیل از مهر آن عیار خود

خیز ای عشق مجرد مهر را از سر بگیر

زانک بی صاف تو نتوان صاف گشتن در وجود

بی تو نتوان رست هرگز از غم و تیمار خود

من خمش کردم به ظاهر لیک دانی کز درون