در من اینک کوهی

و در آن تنگ غروب

یاد می کردم از آن تلخی گفتارش در صادق صبح

دل من پر خون بود

سر برافراشته از ایمان است

من به هنگام شکوفایی گلها در دشت

باز برمی گردم