آشیان تهی دست مرا

سینه ام آینه ای ست

با غباری از غم

تو به لبخندی از این آینه بزدای غبار

مرغ دستان تو پر می سازند

آه مگذار ، که دستان من آن

اعتمادی که به دستان تو دارد به فراموشیها بسپارد