بگذر ز نوشداروی نامردان

رخش سرکش خود زین کن

امید نوشداروی تو از کیست ؟

سهرابمرده ای و غمت سنگین

چشم وفا و مهر نباید داشت

ای گرد دردمند ز بی دردان

افراسیاب خون سیاوش ریخت