شولای شوم خویش می آویخت

میان طشت خون خورشید می جوشید

سیاهی برگ و پر بگشوده پیچک وار بر دیوار می پیچید

شبانگاهان به گلمیخ زمان

و بر رخسار گیتی رنگهای قیرگون می ریخت

در این تاریکی مرموز شهر بی تپش مدهوش

چراغ کلبه ها خاموش