و در رخسارشان اندیشه تردید پیدا بود

و دامان شرف را پاک از هر ننگ باید کرد

گروهی گرچه اندک

در نگهشان ترس و نومیدی هویدا بود

زبانشان زهر می پاشید

زهر یاس و بدبینی

بد اندیشی تهی از مهر میهن قلب ناپاکش