من اینجا درمیان زیج غمها می نشینم در شبان تار

نی هوای دیگری درسر

چه می گویی دگر اندیشه ات خام است

تو راینک سزا لعن است و دشنام است

که آخر دیر پاشام سیه را هم سرانجام است

در این ماندن

اگر ننگ است اگر نام است