جبان خاموش شرمت باد

نفس در تنگنای سینه ها واماند

که این آوای مردانه

ز نو بر آسمان برخاست

تو ای خو کرده با بیداد

سحر با خود پیام صبح می آرد

لبان یاوه گو بر بند