در شعله های خشم خروشان خویشتن

که آن نهنگ گرسنه دریا

از لقمه لذیذ تنم بی نصیب ماند ؟

می سوختم

دلاله محبت

عفریته پلید به پیری نشسته می دانست

در من توان نماند و شکیبایی