با نگاه کاوید

می برد

ما را به سوی خلسه نامعلوم

آنگاه عمق وجود خسته ام از درد

در بند بند سیال سرخ جاری خون را دید

لرزید

بر روی چتر سیاه گیسوی خود را ریخت