به دشت و باغ و بیابان

که سنگ سنگش را به سر زدم با شوق ؟

من از هجوم هجاهای عشق می ترسم

امید بی ثمری خانه در دلم کرده ست

به برگ بر گ درختان

و روح سبز گیاهان

گر از کمند تو دل رست