دلم برای کسی تنگ است

که چشمهای قشنگش را

به عمق آبی دریای واژگون می دوخت

وشعرهای خوشی چون پرنده ها می خواند

که همچو کودک معصومی

دلش برای دلم می سوخت

و مهربانی را نثار من می کرد