در قلب من نشسته زمستان در پا

در خویش داشتم

اینک منم نشسته به ویرانسرای غم

اینک منم گسسته ز خورشید و نور و عشق

من را نشانده اند

من را به قعر دره بی نام و بی نشان

با سر کشانده اند