عمر من بود او که از پیشم گذشت

خواست تا بیرون رود بی اعتنا

دست من در را برایش باز کرد

رفت و در انبوه مردم گم شد او

بازهم مضمون شعری تازه گشت

باز هم افسانه مردم شد او