چه بسی نعره مستان که ز گلزار برآمد

چو سحرگاه ز گلشن مه عیار برآمد

ز رخ ماه خصالش ز لطیفی وصالش

همه را بخت فزون شد همه را کار برآمد

ز دو صد روضه رضوان ز دو صد چشمه حیوان