من به سرگشتگی آهوی دشت

من به درماندگی صخره و سنگ

من به آوارگی ابر ونسیم

من به تنهایی خود می مانم

من در این شب که بلند است به اندازه حسرت زدگی

گیسوان تو به یادم می اید