مبر امید که عمرم بشد و یار نیامد

که تو بر جوی روانی چو بخوردی دگر آید

بنگر صنعت خوبش بشنو وحی قلوبش

همگی نور نظر شو همه ذوق از نظر آید

بگه آید وی و بی گه نه همه در سحر آید

تو مراقب شو و آگه گه و بی گاه که ناگه

مثل کحل عزیزی شه ما در بصر آید