سویم میا و روح پریشان من مخوان

گاهی چو آب هستم و گاهی چو آتشم

از این دوگانگی ست که بس درد می کشم

اوراق کهنه ای ز کتابی مشوشم

پرهیز این زمان ز من ای نازینن که من

سر تا به پای شعله و پا تا سر آتشم