می رسد از راه

حیف که از سرزمین سرد گریز است

روزی همراه بادهای بیابان

بال سیاه سپید سینه پرستو

ولوله می افکند به خلوت هر کو

سر زده بر بامهای کاگلی ما

بال فرو می کشد به جستن لانه