و آنگاه عرعری

با چشم نیم خواب

دم را چو باد بیزن ابریشمین کلاف

بر ساق و بر سین و دل و دست می کشد

با هر چه اش که قوت و جان هست می کشد

نیشی به آمان

وا می کند به خنده و یک پاره از شعف