پر گل کنیم آتش پژمرده اجاق

در دشت گرگ پرور بی انتها رواست

کورا رها کنیم به آوازهای خویش

وندر درازنای شب سرد دیرپا

این گفت و بر گرفت لب از قصه پیر ما