وندر آن جا سوگوارانند

و تهی جای عظیمش معبر بادی است پیچنده

گرد من تا چشم می بیند

سر به سر لوت بیابان است

آشنایانند و یارانند

خسته یا افتاده یا بشکسته جان درهم

مردمی همچون کلوخ کهنه اند و بی قرارانند