مرد لوچی کز فلز اعتقاد مردمان بر پایشان زنجیر می بندد

آسمان بسته است همچون طاقهای ضربی مسجد

کاشی اش را سیمهای خارداری نقش افکنده است

بر فراز پشته ای از کاه بنشسته

وز هراسی سخت

سخت می خندد

خواب می بینم