در کنار بوته زاری شاعری فریاد می دارد

در پی آن آبی ژولیده با باد پیچیده

تا میان شهر خلوت شهر آسوده

خواب می بینم

دامن گلهای یاس آبی ام هر شب

عطر نیلی فام خود را پخش خواهد کرد

و من از دریای تنهایی