ای بلند سرد بی رفتار

ای کشیده سر سحرگاهان در این میدان

ای گرفته طعمه پیچیده ای را باز بر منقار

میوه های دیگری را بر فراز شاخ خشکت چشم می دارم

ای عبوس ای دار