و آن طفل نامراد هم از بام رفته است

می گیرد اوج و موج ز پروازهای باد

میدان تهی شده

دیگر نشانهای ز هیاهوی روز نیست

اما به زیر چشم حسود ستارگان

در پنجه های فاتح تندیس انقلاب

دنبال بادبادک او تاب می خورد