نگرد شتر به اشتر که بیا که ساربان شد

چه توقفست زین پس همه کاروان روان شد

ز چپ و ز راست بنگر به قطارهای بی مر

پی روز همچو سایه به طریق آسمان شد

نه ز لامکان رسیدی همه چیز از آن کشیدی