گل طلای آفتاب تو

ستیز آب و آبکند

ستون و صخره ات به هر کنار گوشه سنگر امید

دل تو باغ خار بوته های رنگ رنگ

هماره پر نوید و نوشخند

به پیش روی ما چو ما اگر فتاده ای ببند

کلاف ابرها به گردن رمیده ات کمند