شکسته نعل بستهای سمند

به پیش روی ما چو ما اگر فتاده ای ببند

کلاف ابرها به گردن رمیده ات کمند

پناه بخش و پشت باش

دلم گرفته همچو ابرهای باردار تو

که با تو گفتگو مراست

به کوهپایه ها کسی نمانده تا غمی به پیش او برم