برو ای تن پریشان تو وان دل پشیمان

به فغان شدم چو بلبل که کبوترم نیامد

چو پی کبوتر دل به هوا شدم چو بازان

چه همای ماند و عنقا که برابرم نیامد

که ز هر دو تا نرستم دل دیگرم نیامد