منگر تو در زبانم که لب و زبان نماند

دل تو مثال بامست و حواس ناودان ها

تو ز بام آب می خور که چو ناودان نماند

تو ز لوح دل فروخوان به تمامی این غزل را

تن آدمی کمان و نفس و سخن چو تیرش

چو برفت تیر و ترکش عمل کمان نماند