ای آتشین شقایق پر پر

در پای گاهواره این تل و تپه ها

غمگین زنی است که لالایی می گوید:

ای نازینن من گل صحرایی

ای پانزده پر متبرک خونین

بر بادرفته از سر این ساقه جوان

من زیست می دهم به تو در باغ خاطرم