با آشنا به مهربانی و بیگانه را به خشم

وقتی که آمدی

بی آشتی پلنگ

وقتی که چشمهای تو می گردید

وقتی که استوار نشستی و پر غرور

همچون عقاب قله نظر دوخته به دور

انگشت تو خواب سبیلت