آب از کلام تو می خوردند

وقتی که ایستاده صلا دادی

وقتی درآمد خسن ات شعر سرخ بود

صدها هزار غنچه نا سیراب

رنگ از لبان تو می بردند

وقتی که گفته های تو کوته بود

اما بلند زنگ خطرهایت