در قامتت بهاری در خاک می کشید

بر حثه جنایت

دندان ببر بود که در گوشن می چرید

وقتی فشنگ آنان

بی راه و بی گناه

سر در گم هزار غم خرد عابران

آنان که بایدت به کمک می شتافتند