ای بسا جان سلیمان نهان همچو پری

چون برآید مه تو جمله به تو بسپارند

چشم هاشان همه وامانده در بحر محیط

لب فروبسته از آن موج که در سر دارند

که به لشکرگهشان مور نمی آزارند

هست اندر پس دل واقف از این جاسوسی

کو بگوید همه اسرار گرش بفشارند