چون رد خون آهوی مجروح

با من مگو ز حادثه می دانم

آری که دیر نمی مانم

اما به هر بهار سرودم را

بر هر ستیغ سهم می افشانم

آنگاه عطر تلخ جوانم را

با بال بادهای مهاجم