می ایدت همین که بشویی

حرف نگفته باشی و نجوای همدلی

باران ! تو را سزد

کز من ملال دوری یک دوست کم کنی

گرمای خون

از تیغ چاقویی که بریده است

نای نحیف مرغک خوشخوان کنار سنگ