فراز آب رفتها

طلوع آفتاب بر ستیغ

برای دیدن گوزنهای تیزتک

ز صخره های به سنگ ها پریده ام

که آبی بنفشه ها ستاره ای است

چکیده بر گلیم وحشی علف

نفس زنان و خسته چتر بید واژگونه را