شانه زد زلف گل وحشی را

چشمه ای روشن و روشنگر تاریکی ها

روی شیب تپه و دره دوید

رخ آشفته علف ها را شست

دل خاموش چمن را کاوید

هیچ کس چشمه جوشنده به بازی نگرفت

صورت هیچ کسی در دل او سایه نریخت