صافی ار می ندهی کم ز یکی جرعه درد

چه شود گر ز ملاقات دوایی سازی

خسته ای را که دل و دیده به دست تو سپرد

نه به یک بار نشاید در احسان بستن

همه انواع خوشی حق به یکی حجره نهاد

هیچ کس بی تو در آن حجره ره راست نبرد

گر شدم خاک ره عشق مرا خرد مبین