در علف های مشوش ریختم

هم رهاندم جان ز پیچ و تاب ها

گاه زیر شاخه ها پنهان شدم

گاه همچون نقره ای عریان شدم

با زمین و آسمان آمیختم

سرزنش ها خوردم از گل خارها

پیکرم پر خون شد از پیکارها