جای آن باریکه جوی بی نمود

قطره قطره موج و دریا می شدم

خوانده می شد شعر من از هر کنار

با لبان و با دهان بی شمار

در تنم بحری به آوا می سرود

اینک آن بی تاب بی پایان منم

هم چنان در کار فردا می تنم