جستم به هر سپیده دمانش نیافتم

بر سینه های صخره و در سایه کمر

بالای چشمه سار

بر طرف جویبار

آخر به شکوه نعره برآوردم ای بهار

کو آن گلی که خاک تو را آب و رنگ ازوست

بر من وزید خسته نسیمی غریب وار