آخر به شکوه نعره برآوردم ای بهار

بالای چشمه سار

بر طرف جویبار

جستم به هر سپیده دمانش نیافتم

کو آن گلی که خاک تو را آب و رنگ ازوست

بر من وزید خسته نسیمی غریب وار

کای عاشق پریش