نازک تراش خورده ترین طبع آدمی

وقتی که چتر ترس گشوده ست روی شهر

و دلهره است آنکه به در می زند مدام

شاعر آیینه وجود چه تصویر افکند ؟

از خیل زندگان

وقتی گرسنگی است که فریاد می کشد