چون عیان جلوه کند چهره گمان برخیزد

در دلم چون غمت ای سرو روان برخیزد

همچو سرو این تن من بی دل و جان برخیزد

من گمانم تو عیان پیش تو من محو به هم

چون رسد سنجق تو در ستمستان جهان

ظلم کوته شود و کوچ و قلان برخیزد

بر حصار فلک ار خوبی تو جمله برد