من چو از تیر توم بال و پرم ده بپران

تا ز گلزار چمن رسم خزان برخیزد

پشت افلاک خمیدست از این بار گران

ز سبک روحی تو بار گران برخیزد

خوش پرد تیر زمانی که کمان برخیزد

رمه خفتست و همی گردد گرگ از چپ و راست

سگ ما بانگ زند تا که شبان برخیزد