پیش پا را نتوان دید جهان تاریک است

نان از او آب از اوست

برکت خانه از اوست

همه روشنی بال فرو برده در اوست

ای برادر که از این کوچه دل تنگ گذر داری تند

به درنگی به بر افروختن کبریتی

می شناسی او را