وز انگشتان ملتمسش

از شباهت هایش

از نگاهش که غروب همه عالم در اوست

از لب خونینش

که به قاپیدن پروانه یک شعله درنگ آورده است

دست بر دامنت او را مددی باید کرد

ای برادر به برافروختن کبریتی